“Ürkerim çıkarmaktan belleğimi
Şu koca, ıslak ve karanlık menfezden
Merakınızı gidereyim
Sakınırım olan biteni fark etmekten.
Kendimce yeteri kadar usluyum
Zira saklanırım…”

Alışmıştı toprağın koyu serinliğinde
Kendini avutmaya
Vicdanı rahattı böylece.
Kaldırsam, bakınsam etrafa
Elimden 1şey gelmez,
Kımıldayamam,
Konuşamam,
Karşı çıkamam,
Önleyemem derdi.

“Sadece yüreğim burkulur
Ama burada
Bu izbe hanımda
Sadece ben.
Görmüyor, duymuyor, okumuyor...
Ancak Sinsi 1 keyfin sahibiyim…”

Cahildi
Bencilliği de ondan olsa gerekti
İsyankârsızlığı ise güvensizliğinden…
Uzak tuttu kendini haykırışa itecek her sebepten
Haksızlığa göz yumamayacağını bildiğinden
Gömdü buzların içine zihnini
Lakin
Kaçamadı kendi turfandalığından
Soğuk yalnızlığını
Fokurdayan lavların arasında eriteceğini duyumsuyordu
Hala bunu hissedebilecek gücü olmasını
Şans sayacak kadar kaderciydi.
“O kadar da körelmemişim” diye mırıldandı
Uzun başı göründü,
Çatık kaşları
Doygun havayı teneffüs edebilse de
Sadece
Aksisedasızlığının kendisini de ele geçirmiş olmasının
Hüznü kaldı!